Huilen in de Praktijk

Laten we vandaag beginnen waar je gisteren mee zijn geëindigd:
Vertrouw altijd wat je hart je probeert te vertellen!
Dat klinkt zo eenvoudig. Luister naar je innerlijke stem. Toch is het in de praktijk zo gemakkelijk nog niet. Dankzij alle (vaak ongevraagde) adviezen die we van alle kanten naar ons toe krijgen geworpen (ouders, familie, vrienden), weten we soms zelf niet meer wat we voelen. Een overload aan informatie vinden we natuurlijk ook op internet en in boeken. Het is gewoon heel moeilijk om je eigen weg hierin te vinden.
 
Gisteren zagen we dat twee wetenschappelijke onderzoeken aangaven hoeveel negatief effect (lang) huilen op een baby's lichaam kan hebben. Zeker als er niet door de verzorger(s) op wordt gereageerd. Vaak voelen veel beginnende ouders dit zelf ook aan. Je WILT reageren op ieder huiltje, als je dit niet doet kun je je soms letterlijk ziek voelen. De wetenschappelijke resultaten bevestigen hier onze vaak nog sterke intuïtie.
 
De angst om je baby te verwennen zit er bij veel mensen goed in. De vraag is natuurlijk: kun je een baby (of peuter, kleuter etc.) verwennen met teveel liefde? Heb je nu je volwassen bent, wel eens afgevraagd of je van je ouders teveel liefde hebt ontvangen? Dat er teveel op je emoties werd gereageerd?

Als een volwassen persoon huilt in het bijzijn van andere, dan zal hij (bijna) altijd getroost worden. Terwijl een volwassenen zijn emoties ook op allerlei andere manieren kan uiten; weglopen, schreeuwen, stilzwijgen, rustig praten etc.
 
Is het dan niet ook haast onbegrijpelijk dat we soms twijfelen of we een baby moeten troosten als hij huilt? Dat is de enige manier van uiten die onze baby's hebben. De wetenschap laat de laatste jaren zien dat hoe we ons intuïtief vaak al voelen, overeenkomt met de reactie van de baby. Huilen is een actie die vraagt om reactie van de verzorger(s).
 


 

Reacties