Nachtvoedingen - Hoe ze in Werkelijkheid Voelen

Gisteren hebben we het over nachtvoedingen gehad op de wetenschappelijke manier. Vandaag wil ik jullie mijn persoonlijke verhaal vertellen over nachtvoedingen en hoe ik ze heb ervaren in werkelijkheid.

Laat me beginnen met te zeggen dat iedere baby heel anders is. Dit mag misschien als een cliche klinken, maar baby's hebben vanaf het begin (als je goed oplet) al een hele duidelijke eigen persoonlijkheid.

Ik heb twee kinderen, dus twee ervaringen met nachtvoedingen. Mijn kinderen waren (en zijn!) allebei erg verschillend. Maar 1 ding hadden ze gemeen: ze hadden niet veel slaap nodig om hun motor te laten draaien ;)

Met mijn eerstgeborenen vond ik de nachten gewoon geweldig, ze hadden zelfs een soort van romantische glans over zich heen. Zeker de eerste twee maanden wilde ik haar bijna wakker maken, omdat ik haar zo graag weer wilde aankijken!

Ik genoot op en top van onze borstvoeding momenten en mijn meisje was altijd dicht bij me in de buurt. Ze wilde ook nergens anders zijn en ik voelde me precies zo. Dit zorgde ervoor dat de nachtvoedingen erg gemakkelijk en haast luchtig waren. Natuurlijk was ik moe, ik was niet gewend aan gebroken nachten, maar ik heb me nog nooit zo levend gevoeld!

Met mijn tweede kind, een prachtige zoon, verwachtte ik eigenlijk hetzelfde. Bijna met voorpret dacht ik aan de nachtelijke voedingen, maar het bleek erg anders dan bij mijn dochter. Hij was bijna de hele nacht wakker, alleen borstvoeding was niet genoeg. Hij had heftige darmkrampen, waardoor hij intens huilde. Hij kon alleen enige verlichting krijgen als hij op mijn buik lag te slapen. Diverse nachten hebben we zo doorgebracht. Hij werd minimaal eenmaal per uur wakker. Het waren zeer moeilijke nachten, soms leken ze zelfs oneindig. Mijn partner heeft alles gedaan om ons te helpen, zonder zijn hulp weet ik niet hoe ik het had gered.

En ik moet zeggen, nu kijkend naar het wetenschappelijk onderzoek van gisteren  (http://www.denieuwebaby.blogspot.com/2012/01/nachtvoedingen.html), begrijp ik waarom ik overdag nog een enigzins normaal leven kon leiden. Ik was moe, maar kon nog steeds functioneren. Dit was echt een verrassing voor mezelf. Normaal gesproken heb ik best veel slaap nodig, minimaal negen uur. Dus als iemand me dit van te voren had verteld dat ik zoveel nachtvoedingen te verwerken zou krijgen, had ik gezegd: dat lukt me nooit!!

Zonder borstvoeding had ik niet veel gehad om hem te troosten. Voor de rest werkte alleen op mijn buik liggen. Ik kon hem dankzij de borstvoeding de gehele nacht troosten. Dit zou niet mogelijk zijn geweest als ik gekozen had voor flesvoeding. Ik wil er niet eens over nadenken hoe de nachten dan waren gegaan. Hij viel wel na iedere voeding in slaap en ik denk ( nu ik de onderzoeksresultaten weet) dat de slaap die ik heb gehad diep genoeg is geweest om te kunnen laten functioneren.

Dus ik heb twee hele verschillende ervaringen gehad. Kan bijna niet wachten wat ons derde kind voor me in petto heeft...;)

Reacties