Langer dan 40 Weken Zwanger

Het is me twee keer overkomen: de uitgerekende datum voorbij zien gaan, zonder enige vorm van baarmoederactiviteit. De eerste keer wist ik natuurlijk helemaal niet hoe lang ik ging 'lopen'. Vanaf week 37 zat ik al vol met spanning te wachten of het ieder moment ging gebeuren. Weken verstreken, maar er gebeurde niets. Ja, wel wat voorweeën. In het begin nog spannend, maar op een gegeven moment wordt dat ook normaal en keek ik daar niet meer van op.

Veel mensen spraken me haast vol medelijden moed toe: 'Het komt er echt ooit uit hoor.' of 'Het zit je niet mee he.' Voor mij voelde deze opmerkingen echter vreemd aan. Ik was namelijk nog steeds aan het genieten. Ja, echt. Ik besefte dat iedere dag nu zo bijzonder was. Iedere dag kon het gebeuren. Beginnen met z'n tweeën en eindigen met z'n drieën. Bij ieder schopje denken: 'Was dit dan een van je laatste bewegingen, voordat je komt?'. Zo mooi. Alsof de tijd haast stil stond. Alsof we alles in een andere dimensie doormaakten.

Maar zelfs de verloskundige kon mijn gedachtengang maar moeilijk begrijpen. Ik moest er bij nu toch wel helemaal genoeg van hebben? Ja, natuurlijk. Op het laatste was ik gigantisch en was iedere beweging al een opgave. Met behoorlijke bekkeninstabiliteit wordt het leven er natuurlijk ook niet gemakkelijker op. Maar dan nog! Ik kon blijven zien dat deze dagen gevuld waren met de prachtige verwachting op nieuw leven. Met 41 weken en 1 dag beviel ik van een prachtige dochter thuis in water.

Mijn tweede zwangerschap hoopte ik echt dat ik weer een 'lange' zwangerschap tegemoet kon zien. Stel je voor ik zou bevallen met 37 weken, dan zou ik gewoon één hele maand korter zwanger zijn. Dan zouden er maar heel weinig speciale dagen zijn. Dit keer beviel ik, opnieuw thuis in water, met 41 weken en 2 dagen. Ik heb mijn dagen weer gekregen, want zo voelde het wel. Als een cadeautje. Een verlenging van een bijzondere tijd.

Reacties