Adviezen van Opvoedingsdeskundigen

Opvoedingsdeskundigen. Wie zijn dat eigenlijk? Is Jo Frost, beter bekend als de ‘Super Nanny’ een goed voorbeeld? Gekeken naar de kijkcijfers van deze show is ze in ieder geval zeker populair. Ze heeft ongeveer 21 jaar als ‘nanny’ gewerkt, voordat ze door een Engelse zender werd benaderd. Al haar adviezen zijn er met name op gericht om als ouders de ‘autoriteit’ weer terug te krijgen. Ik vraag me af waar ze al haar adviezen op heeft gebaseerd. Heeft ze uren, weken, maandenlang wetenschappelijke onderzoeken doorgespit? Of kennen haar adviezen eigenlijk nauwelijks onderbouwing? Leren kinderen wat er fout is aan ‘slecht’ gedrag en hoe ze dit kunnen verbeteren of leren ze puur de ‘technieken’ als de ‘stoute stoel’ te ontwijken?

Ik maak me er zorgen om. We hebben toch de neiging om te luisteren naar degene die het hardste schreeuwen. Zij die beweren de wijsheid op gebied van ouderschap in pacht te hebben. Of zij die het meeste op televisie komen of zich de duurste reclames kunnen veroorloven. Ook als er voor hun ‘boodschappen’ nauwelijks of geen wetenschappelijke onderbouwing te vinden is. Of nog erger: er is wetenschappelijk bewijs voor het tegendeel van wat ze beweren.

Deskundigen die zichzelf te serieus nemen, nooit aan hun eigen expertise twijfelen, overstromen van zelfvertrouwen, daar zet ik mijn vraagtekens bij. Zelfs wetenschappers zetten vaak na hun onderzoeksconclusies nog een nawoord met daarin bijvoorbeeld dat er meer onderzoek nodig is om alles extra te staven. Ze zijn ook vaak voorzichtig met hun conclusies.

Hoe meer je weet, hoe meer je erachter komt dat je eigenlijk maar heel weinig weet. Dat lijkt elkaar tegen te spreken, maar toch ervaar ik het zelf nu ook. Ik dacht dat ik veel wist over zwangerschap en baby’s, maar dat blijkt in de praktijk toch tegen te vallen. En hoe meer informatie ik vind, hoe meer ik ervan overtuig raak dat ik pas een topje van de ijsberg weet. Ik zal me dan ook zeker geen ‘deskundige’ noemen.

Ik kom ze zelf wel regelmatig tegen, ‘opvoedingsdeskundigen’. Bijvoorbeeld bij het consultatiebureau. Ze hebben erg sterke claims over baby’s, (kleine) kinderen en ouderschap. Raar genoeg lijken deze ‘deskundigen’ weinig of zelfs geen link te willen leggen met het beschikbare wetenschappelijke bewijs. Zelfs al is hun advies gewoon echt achterhaald. Bijvoorbeeld het laten huilen van baby’s, er zijn inmiddels meerdere onderzoeken die laten zien dat snel reageren echt beter is. Maar ze blijven toch jonge, vaak onzekere ouders bestoken met hun verouderde advies. Voor meer informatie over huilen en aandacht geven aan baby’s zie eerdere blogs: http://www.denieuwebaby.blogspot.com/2012/01/huilen-reageren-of-niet.html en http://www.denieuwebaby.blogspot.com/2012/02/je-baby-verwennen-met-aandacht.html.

Het lijkt in ieder geval verstandig om alle niet (wetenschappelijk) onderbouwde adviezen met een korrel zout te nemen. Verder nagaan of de redenering wel klopt, wie de bron is en zelf vragen blijven stellen. Als het advies voor je gevoel niet klopt, loop hier dan niet aan voorbij. Je instinct kan je vaak ook prima vertellen wat het beste is voor jouw kind. Want wie kent jouw kind nou beter dan jijzelf?

Reacties