Alleen Slapen Zorgt voor Stress – Ervaring

Afgelopen vrijdag hebben we het gehad over een studie waaruit bleek dat pasgeboren baby’s behoorlijk veel stress ervaren als ze zonder hun moeder slapen: http://www.denieuwebaby.blogspot.nl/2012/11/alleen-slapen-zorgt-voor-stress-bij.html. Ook bleek de non-rem slaap veel korter tijdens het alleen-slapen. De laatste twee fases van de non-remslaap zijn het belangrijkst voor het biologisch herstel van het lichaam. Mogelijk haalt een baby deze fases niet of in een mindere vorm als hij alleen moet slapen.  

Onze dochter liet al meteen weten dat alleen-slapen niet voor haar was weggelegd. Haar prachtige wiegje stond er van begin af aan werkeloos bij. Ze reageerde met een oorverdovend geluid als ze alleen werd neergelegd. Ze raakte er compleet van overstuur. Ik kan me goed voorstellen dat haar hartritmevariabiliteit meteen extreem toenam. Het bezorgde haar zeker  stress om zonder mij te slapen. Ook dat haar non-remslaap veel korter was als ze alleen sliep, dat geloof ik meteen. Ze werd dan namelijk binnen no-time weer wakker. Ze haalde dan nooit haar diepe slaap. Ze heeft dan ook haar eerste jaar bij ons in bed gelegen en daarna in een peuterbed verbonden met ons bed.

Voor onze zoon heeft er niet eens een wiegje opgestaan. Of een eigen bedje. De ervaring van onze eerste had al duidelijk gemaakt dat baby’s het fijnste kunnen slapen bij ons in de buurt. Voor hem bleek het haast nog belangrijker dan voor onze dochter. Hij had zo’n heftige darmkrampen, dat hij ontelbare keren per nacht wakker werd. Zonder mijn nabijheid kon hij helemaal niet slapen. Inmiddels slaapt hij naast ons in het peuterbed waar onze dochter toen ook in heeft gelegen.

Het lezen van de resultaten van het onderzoek verbaasde me dus helemaal niet. We zijn er zelf bij beide kinderen volledig in meegegaan. Geen ‘slaaptrainingen’ hier. Maar gewoon luisteren en kijken naar wat onze baby’s nodig hadden. Eerlijk gezegd hebben we er flink van genoten dat we onze kleintjes zo dicht bij ons mochten hebben. Dag en nacht. 24/7. En laat dat nu precies zijn wat onze kinderen zelf ook nodig hadden. Win-win situatie dus!

Reacties

  1. Hier is het met de oudste per toeval zo gekomen dat ze bij me in bed sliep. Ik woonde toen nog niet samen en had een tweepersoonsbed voor mezelf, haar ledikant stond aan het voeteneind. Tijdens de nachtvoeding voedde ik haar liggend met de intentie haar terug te leggen, maar ik viel natuurlijk steeds in slaap tijdens het voeden. Grote paniek, tot ik op onderzoek ging naar samen slapen en haar daarna lekker bij me heb gehouden snachts, en ze werd ook minder vaak wakker. Nu is ze 4,5 en ze heeft haar eigen kamer en haar eigen grote bed, maar het gebeurd regelmatig dat ze toch lekker bij mij slaapt, al gaat mijn man dan vaak in haar bed liggen. Meer ruimte.
    Toen de 2e geboren werd ben ik wel gelijk met een aanschuifledikant gestart. De oudste lag toen ook nog bij ons in een aanschuif-peuterbed maar kwam vaak bij ons liggen, dus het ledikant als cosleeper leek me beter. Binnen 6 weken sliep ze bijna iedere nacht door. Soms wist ik niet zeker of we wakker waren geweest of niet. Onze 3e zal over een maand of 3 het plekje van de 2e in nemen, en dan gaat de 2e in het midden slapen. Als de oudste er dan ook nog bij komt, zullen we pappa waarschijnlijk nog vaker in de kinderkamer aantreffen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vraag me dat vaak wel af hoe je dat veilig doet. Wij hebben destijds, bij onze tweede, een wiegje matrasje opgemaakt en tussen ons ingelegd, als een bedje in ons bed. Onze eerste sliep vanaf 8 maanden gewoon 'los' bij ons in bed en ging toen doorslapen (wij kwamen er bij toeval achter dat ze bij ons beter sliep) Ik ben wel benieuwd naar meer creatieve en vooral veilige oplossingen.

    groetjes Dieuwke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Met een aanschuifledikantje dus :)
      Dan ligt je baby niet bij je in bed, maar wel naast je, direct bereikbaar.
      Je kunt kiezen voor een officiele co-sleeper, een bedje wat er in principe voor gemaakt is om aan je bed vastgemaakt te worden, maar je kunt het heel goedkoop zelf maken.
      Wij deden dat met een Ikea ledikant. De goedkoopste is in ieder geval goed. Daarvan kun je er 1 zijkant uithalen terwijl de bedbodem wel in de hoogste stand kan.
      De open kant zet je dan tegen je bed. Dat kun je nog aan je bedframe vastmaken, maar als het klem staat tussen je bed en de muur is dat eigenlijk al voldoende. Kleine hoogteverschillen tussen jouw matras en de babymatras zijn geen ramp, tot maximaal 2 cm verschil. Gaat het om grotere verschillen, dan kun je dat opvangen door de poten van het ledikant korter of langer te maken. Of door voor een dunnere of dikkere matras voor je baby te kiezen.
      De overgang tussen jullie matrassen dek je af met een lakentje o.i.d. Als er bijvoorbeeld een harde rand zit kun je daar bijvoorbeeld een strookje schuimrubber zetten of, als dat kan, het babymatrasje overheen leggen. Aan de muurzijde prop je een opgerolde handdoek o.i.d. tussen het babymatras en het frame van het ledikant.
      Je baby kan dan gewoon onder een eigen lakentje + dekentje. Ik geef zelf de voorkeur aan een babyslaapzak omdat je dan niet te maken hebt met een bedje dat kort opgemaakt moet worden waardoor je baby eigenlijk te laag in bed ligt.

      Verwijderen
    2. Hallo Dieuwke,

      Wat EIDI ook al zegt, een co-sleeper is zeker een hele goede oplossing.

      Zelf heb ik wel met mijn baby's in ons bed geslapen. We hadden het bed tegen de muur aangezet en aan die kant sliep onze baby. Dus maar met 1 iemand naast zich, mama natuurlijk :) Er uitvallen is dan iig geen zorg meer.

      Ook had onze baby een eigen dekentje en legde ik hem of haar ;) altijd hoger dan we zelf lagen. Zo kon was de kans dat onze deken bij de baby in de buurt kwam ook praktisch nihil.

      Meer informatie over veilig samen slapen in één bed kun je hier vinden:http://www.borstvoeding.com/aanverwant/samen-slapen/bfhi.html

      Hopelijk heb je hier wat aan :)

      Groetjes Kim

      Verwijderen

Een reactie plaatsen