Miskraam Kan Vrouwen Mentaal Achtervolgen – Ervaring

Afgelopen vrijdag bespraken we een onderzoek waaruit bleek dat depressieve gevoelens en angsten die vele vrouwen ervaren na een miskraam nog jarenlang van invloed op hun leven kunnen blijven. De mentale problemen van een miskraam worden niet opgelost door het krijgen van een gezond kind: http://www.denieuwebaby.blogspot.nl/2012/12/miskraam-kan-vrouwen-zelfs-na-gezonde.html.

Al jong wist ik zeker dat ik moeder wilde worden. Dit was voor mij geen vraag, maar een weten. Ik ontmoette de man van mijn leven al op mijn zestiende. En voelde me altijd al ‘verder’ dan mijn leeftijdsgenoten. Toch was de shock groot toen ik op mijn 21e zwanger bleek. Ik wilde zeker jong moeder worden, maar ik zat nog midden in mijn studie. Maar al snel zagen we de zwangerschap als een positieve wending in ons leven en waren we dolgelukkig. We woonden al samen en hadden een vast inkomen. En mijn studie mocht ik van mijn mentor voor een groot deel thuis doorlopen.  

Al was ik pas kort zwanger, alles was al omgegooid om ons kindje een warm welkom te heten. We gingen van onze kleine flat verhuizen naar een eengezinswoning. Dit stond al op het programma, maar leek nu helemaal precies op het juiste moment te zijn geregeld. Ik zat op een grote roze wolk, toen ik langzaam maar zeker steeds meer bloed begon te verliezen. Eerst was het bruin, maar voordat ik wist werd het helderrood. Op de dag van onze verhuizing – ik was toen bijna acht weken zwanger –zette de miskraam door. Gezien de hoeveelheid bloedverlies was het overduidelijk. En een echo bevestigden onze vrees: mijn baarmoeder was leeg.

Daarna was alles zo vreemd. Alles was in eens weer ‘gewoon’. Mijn studie kon ik gewoon doorlopen, babynamen hoefden we niet meer te bespreken, geen sprongetjes van geluk meer als ik over mijn buik wreef. De eerste maanden daarna verliepen moeizaam en ik had zeker last van depressieve gevoelens. Mijn studie vond ik ook totaal niet meer belangrijk. Ik was blij toen de zomervakantie aanbrak en ik de tijd had om alles te verwerken. Het jaar daarna pakten we ons leven weer helemaal op en droomden we al langzaam van een volgende zwangerschap.

Het ervaren van een miskraam veranderde voor mij wel de belevenis van mijn volgende zwangerschappen. Zeker de eerste 12 weken bleef ik op mijn hoede, want het zou tenslotte ieder moment mis kunnen gaan. Het onbezorgde gaat er dan wel van af. Maar ik zie het zeker niet alleen als iets negatiefs. Mijn eerste zwangerschap versterkte mijn moedergevoelens en zorgde ervoor dat ik, een paar maanden na het voltooien van mijn studie, zwanger werd van onze dochter. Gelukkig had ik bij onze dochter totaal geen bloedverlies en dat gaf me al snel het gevoel dat ik deze zwangerschap volledig mocht uitdragen. Maar bij onze zoon was er wel sprake van behoorlijk wat bloedverlies, zelfs met krampen. Dat bracht me meteen terug in de tijd en de angst vloog me weer om de oren. Gelukkig bleek het onschuldig bloedverlies te zijn en verliep ook mijn derde zwangerschap zonder verdere problemen.

De verloren zwangerschap zorgt voor een nog groter gevoel van dankbaarheid als ik naar mijn twee gezonde kinderen kijk. Maar iets in mij zal altijd met weemoed terugdenken aan die tijd die zo mooi had kunnen zijn.

Reacties