Hoe Groot Is Je Jongste Kind Echt?

Deze vierde zomer terugblik gaat over een leuk onderzoek. Veel studies zijn inhoudelijk behoorlijk complex en vooral (zeer) interessant. Maar het etiket ‘leuk’ plak ik er niet snel op. Maar onderstaand onderzoek valt toch echt in deze categorie!

En naast amusant is het onderzoek gewoon ook nog waar. Tenminste zo ervaar ik het zelf. Mijn kleuterzoon is voor mijn gevoel nog heel klein. Helemaal tegenover zijn grote zus. Laatst waren we op kraamvisite en dan pas komt er een soort vreemde realisatie over me heen. Hij is helemaal niet meer zo klein. Sterker nog; hij is al een behoorlijk groot kind! Dat besef duurt dan maar kort. Thuis is hij toch weer onze kleine man.

Waarschijnlijk dringt het pas echt tot me door als we nog een derde mogen verwelkomen. Dan kan ik er niet meer onderuit, iedere dag word ik er dan mee geconfronteerd dat hij toch echt niet meer tot de ‘baby’categorie behoort. Deze rol neemt ons derde kind dan gelukkig over ;)




Originele link: http://www.denieuwebaby.nl/2014/01/moeders-hebben-verkleind-beeld-van-hun_30.html

Na de komst van een tweede kind ervaart bijna iedere ouder dat hun eerste kind plotseling een stuk groter lijkt. Nu hebben Australische wetenschappers hier een verklaring voor gevonden. Tot de geboorte van een nieuwe baby blijkt er sprake te zijn van een ‘baby illusie,’ het routinematig verkeerd inschatten van de werkelijke grootte en leeftijd van het jongste kind in het gezin.

‘In tegenstelling tot wat je mogelijk denkt, ontstaat dit niet alleen maar omdat het oudste kind er zo groot uitziet in vergelijking met de nieuwe baby. In werkelijkheid vindt dit plaats omdat de ouders al die tijd al in de veronderstelling waren dat hun eerste kind kleiner was dan zijn of haar echte lengte. Als er een baby wordt geboren, is de betovering verbroken,’ zegt onderzoeker Jordy Kaufman. De wetenschappers kwamen tot deze ontdekking door aan 747 moeders te vragen of ze zich een plotselinge verandering konden herinneren in de manier waarop ze hun tweede kind zagen na de geboorte van een nieuwe baby. Het ging hierbij vooral om de perceptie van lengte. In totaal gaven 70% van de moeders aan hun tweede kind als groter te ervaren.

Om deze verschuiving van waarneming verder te bestuderen, vroegen de onderzoekers aan de moeders om de hoogte van hun jongste kind (leeftijd tussen twee en zes jaar) aan te geven. Hiervoor moesten ze een markering op een lege  muur plaatsen. Toen de wetenschappers daarna deze inschattingen vergelijkten met de werkelijke grootte van hun kinderen, vonden ze iets zeer interessants. De moeders bleken significant de grootte van hun jongste kind met gemiddeld 7,5 cm te onderschatten. In tegenstelling tot de inschatting die ze ook moesten maken voor hun oudere kind, want deze bleken bijna volledig juist.

‘De belangrijkste conclusie is dat we onze jongste kinderen mogelijk jonger behandelen dan ze werkelijk zijn. Met andere woorden, onze studie verklaart wellicht waarom ‘de baby van het gezin’ nooit van dit label afkomt. Voor de ouders blijft hun jongste kind wellicht altijd wel de baby,’ geeft Kaufman aan. De bevindingen zijn een nuttige geheugensteun van onze gefilterde percepties van de wereld om ons heen. ‘We kunnen niet op de accuratie van onze percepties vertrouwen. In dit geval toont het aan dat onze gevoelens en kennis van onze kinderen, beïnvloedt hoe we ze zien. Maar mogelijk zorgt onze misperceptie er ook voor dat we snel in staat zijn om een onderscheid te maken tussen het jongste kind en de oudere kinderen,’ concludeert Kaufman.

Reacties