Is Doorslapen van Baby Maatstaf voor Goed Ouderschap?

Ik mag hopen dat het niet zo is. Want als het zo zou zijn, dan blogt hier één van de slechtste moeders op aarde. Werkelijk waar. Ik ben namelijk helemaal niet bekend met doorslapende baby’s. Onze dochter ging pas doorslapen op haar tweede levensjaar en zoonlief met drie. Dus als (zo vroeg mogelijk) doorslapen van je kind een maatstaf is voor goed ouderschap, dan ga ik schamelijk en compleet de mist in. Twee keer nog wel.
 
Aangezien we het vorige week over een normaal slaappatroon voor een baby hebben gehad, haak ik hier even op in met mijn eigen ervaring. Ik merkte al vroeg dat de vraag ‘Slaapt je baby al door?’ erg populair is. En dat een ‘ja’ bijna zorgt voor applaus. Alsof het een prestatie van de ouders is als hun baby ’s nachts lange uren maakt. Deze baby heeft wat geleerd van zijn ouders. Deze ouders laten hun nachtelijke leven niet bepalen door een baby.

Maar als je de vraag met ‘nee’ beantwoordt, dan zijn de reacties meestal heel anders. Tenminste dat is mijn ervaring. En aangezien ik deze vraag jarenlang met ‘nee’ kon beantwoorden, zie ik mezelf als ervaringsdeskundige. Met de ‘nee’ geef je aan dat je met een groot probleem te maken hebt. Iets dat je als goede ouder moet oplossen. Met bijvoorbeeld slaaptraining. Toch?

Maar wat als - zoals het onderzoek van afgelopen donderdag laat zien - een niet doorslapende baby eigenlijk de normaalste zaak van de wereld is? En zelfs in de eerste drie levensjaar de slaappatronen van kinderen nog enorm kunnen variëren? Dan kunnen we wellicht de conclusie trekken dat een wel of niet doorslapende baby niets met goed ouderschap te maken heeft. Sterker nog: de vraag of je baby al doorslaapt is achterhaald. Want volgens een normale ontwikkeling horen jonge kinderen gewoon gebrekkige nachten te ondergaan.

En gelukkig maar. Voor mij al helemaal. Ik heb me er zelf nooit druk om gemaakt trouwens. Mijn omgeving wel, maar ik niet. Ik vond het zeker niet altijd leuk en soms was ik echt uitgeput. Maar ik zag geen probleem dat opgelost moest worden. Met geduld, tijd en liefde kwam het namelijk vanzelf goed. Inmiddels heb ik twee doorslapende kinderen, van vijf en elf. Ja, dat gaat me geen applaus opleveren. Ik weet het ;) Maar dat hoeft ook helemaal niet. Ik heb er tenslotte ook helemaal niets aan gedaan!

Reacties